Exposities

De missie van het collectief Dit Lichaam was niet alleen om zichzelf als (strip)kunstenaars te presenteren, maar ook om hun manifest voor de toekomst van de Nederlandse stripwereld te publiceren: een toekomst waarin veelvoudige expressie, plezier en artistiek experimenteren centraal staan ​​en we ons verleden als pulp-medium erkennen en omarmen in plaats van het te verloochenen om mainstream acceptatie te vinden. Een belangrijk aspect van deze aanpak was ook dat het gebruikelijker wordt om kunstenaars eerlijk te betalen voor hun bijdragen en de stripwereld te professionaliseren.

Centraal in het boek en de aanpak van het collectief staat het concept van het cadavre exquis, waarbij elke persoon een lichaamsdeel tekent zonder te weten hoe het voorgaande lichaamsdeel eruitziet. Deze metafoor kwam symbool te staan ​​voor hun visie op de stripwereld in het algemeen, waar een veelheid aan mensen met verschillende ideeën en achtergronden samenkomt in één medium.

Na de publicatie, de tentoonstelling en diverse lezingen en workshops waarin de verschillende door het collectief aangekaarte thema’s werden besproken, werd het project eind 2024 beëindigd.

In 2026, geïnspireerd door Nieuwe Vide’s organisatieprincipes voor sociale verandering ‘Composting Politics‘, hebben de leden van het collectief hun schoppen opgepakt en zijn ze met hernieuwde ambitie teruggekeerd naar het project om er een blijvende aanwezigheid in de (strip)kunstwereld van te maken. Op deze manier willen we duurzame praktijken met blijvende positieve impact voor jonge, queer striptekenaars bevorderen. Door een cyclische en regeneratieve aanpak te hanteren, nemen we de lessen van de eerste iteratie mee en passen we waar nodig aan en verbeteren we, experimenterend met een nieuwe benadering die nog steeds een speculatieve, hoopvolle intentie om de beperkingen van de huidige realiteit te omzeilen en nieuwe toekomsten voor de stripwereld te bedenken, gebaseerd op sociale rechtvaardigheid en intersectionele politiek.

In deze cyclus van Dit Lichaam bouwen we aan een netwerk van jonge, queer visuele verhalenvertellers waarin leden elkaar kunnen ondersteunen, kennis kunnen delen en van elkaar kunnen leren. Klik hier voor meer informatie over het Queer Visual Storytelling Network

Om dit langetermijnproject af te trappen, is een groep beginnende queer visuele verhalenvertellers (studenten in een vergevorderd stadium of recent afgestudeerden) uitgenodigd om deel te nemen aan de aftrap van het mentorschapsnetwerk. Deze eerste fase wordt geleid door vier leden van Dit Lichaam van Ons, samen met verschillende gast mentoren: Abe Borst, Dido Drachman, Guus Møystad, Saint Theophanu en (de Duitse kunstenaar Nino Bulling).

Gezamenlijk ontwikkelt het netwerk een tentoonstelling in de Nieuwe Vide, gebaseerd op bestaand werk dat een nieuwe betekenis krijgt door de dialoog tussen de deelnemers. Op de lange termijn biedt het nieuwe netwerk de deelnemers een gemeenschap en kansen om belangrijke werkervaring op te doen, zich professioneel en artistiek te ontwikkelen, en worden ze uitgenodigd om de kern te vormen van het groeiende professionele netwerk van queer visuele verhalenvertellers.

Mentors

Abe Borst 

Abe Borst (1989) is een striptekenaar en illustrator wonend en werkend in Arnhem.
Hij is een van de eerste stripmakers die afstudeerde aan de Comic Design opleiding aan ArtEZ in Zwolle en werkt tegenwoordig als freelancer op Studio Funny Farm waar hij uiteenlopend werk maakt: Van een egocentrische dagboekstrip tot strips met een maatschappelijke waarde, van illustraties voor kinderen tot infographics voor grote bedrijven, en van cartoons over God, tot barbaren homo-porno. Abe is onder andere bekend van de dagboekstrip ‘Squabe’, het stripkookboek ‘Smikkelen en Smullen’, en Kidsweek’s ‘Zoo & Zo’. Ander werk van Abe is gepubliceerd in Zij aan Zij, UIT en Tabletop RPG-zine Not a Mimic. Daarnaast werkt hij ook als live cartoonist en geeft hij workshops aan zowel kinderen als volwassenen.

Dido Drachman  

Dido Drachman (1992) is een beeldverhaalmaker gevestigd in Amsterdam. Dido gebruikt een schilderachtige toets om sfeervolle beelden te creëren, met een scherp oog voor kleurgebruik en vormgeving. Diens verhalen zijn dromerig en intiem, geïnspireerd door de gevoelswereld, de schone kunsten, onderhuids verdriet en de geschiedenis. Drachman heeft onder andere gewerkt voor Advalvas, AUP (Amsterdam University Press), Het SpeelKaartenmuseum in Turnhout en het OranjeHotel. In 2020 debuteerde Drachman met de gevoelige beeldroman Zwanendrifters (Scratch Books). Diens eerste kinderboek is Het Begon met Peper (2025, Gottmer) over de geschiedenis van Nederland en Indonesië.

Guus Møystad

Guus Møystad (1992) is een beeldend kunstenaar, schrijver en verhalenverteller gevestigd in Amsterdam.
In zijn werk verweven verhaal, tekst, beeld, waarheid en fictie in elkaar. Hij put uit de geschiedenis, fantasie en folklore, en is gefascineerd door de grenzen en kwetsbaarheden van het lichaam. Zijn strips en illustraties zijn verschenen in verschillende gedrukte en online tijdschriften en platforms, waaronder Wobby, Stripgids en Hard//Hoofd. Daarnaast publiceert hij zijn werk ook in eigen beheer en produceert hij de cyberzine ‘Brieven uit Skemer’.

Saint Theophanu 

Saint Theophanu is een beeldend kunstenaar, striptekenaar en feestwezen. Diens verschijning is te plaatsen rond hun eerste publicatie in 2024, maar met de verwijzing naar hun heftige allergie voor brandende salie denkt Saint Theophanu dat hun oproep naar deze aarde eerder heeft plaatsgevonden. Diens eerste strip stond in Dit Lichaam van ons (2024). Hun dansende demonen waren in de expositie in Nieuwe Vide in 2024 en sindsdien is hun fascinatie met fetisj, bondage en katholicisme alleen maar gegroeid.

Nino Bulling 

Nino Bulling (1986) is een beeldend kunstenaar en schrijver uit Berlijn die diens focus legt op strips, textiel en uitgeef strategieën. Nino heeft verschillende strips gepubliceerd geïnspireerd door een interesse in visuele politiek, waaronder ‘ Bruchlinien.Drei Episoden zum NSU’ en ‘Lichtpause’. Diens graphic novel ‘abfackeln / firebugs’ is oorspronkelijk gepubliceerd als onderdeel van diens contributie aan Documenta 15 in Kassel, naast een tentoonstelling en uitgebreid publiek programma rond trans en queer uitgeef strategieën. Tijdens diens aankomende residentie in Kyoto zal Nino gender-nonconforming personages in manga uit de jaren 60 en 70 gaan onderzoeken, met een specifieke focus op ‘Princess Knight’ (Ribon no Kishi) van Osamu Tezuka.